Ik ben in gedachten verzonken en verdrietig. Waarom? Vanwege mijn mobiel en internetverbinding. Weet je… ik ga je iets toevertrouwen. Ik ben een gewone, werkende jonge vrouw die haar best doet om naar haar werk te gaan, zodat ik geld kan verdienen en de huur en het eten kan betalen, mijn katten kan verzorgen en ook wat hobby’s kan bekostigen. Hè, wacht even… Ik heb geen hobby’s, maar ik wil in ieder geval mijn online tv-programma’s kunnen betalen.
En waarom ben ik verdrietig? Ik heb geen zelfvertrouwen. Want als ik me net lekker begin te voelen, duikt er op Instagram iemand op met wie ik hier iets heb meegemaakt en met wie ik nu geen contact meer heb. Of er verschijnt een foto van iemand met een slank lichaam. Dan voel ik me meteen verdrietig en word ik er misselijk van. Daarom probeer ik mijn mobiel niet constant bij me te hebben.
Ik weet waarom ik hiermee worstel. Toen ik 16 was, ben ik bij mijn familie weggegaan en in een pleeggezin terechtgekomen. Van de ene op de andere dag zag ik mijn vrienden niet meer en had ik geen plek meer. Mijn nestje.
En al een paar jaar sleep ik de last met me mee dat ik geen geweldige vriendin was en dat mijn mobiel me ertoe heeft aangezet om ook over mijn vrienden te roddelen. Nu ben ik volwassen en heb ik zoveel mogelijkheden om mijn leven anders in te richten. Mijn mobiel pakken en in plaats van naar uitgemergelde lichamen te kijken of te zien hoe mijn oude vrienden zichzelf de grond in boren, een video van een half uur of een uur met oefeningen aanzetten en mijn hoofd leegmaken. Het is een nieuw jaar en ik heb mezelf een paar voornemens gesteld. En die zijn: niet aan het verleden of de toekomst denken, maar in het heden leven. En vooral aan mezelf denken en me concentreren op hoe ik me voel.
Het leven is niet makkelijk en dat is het ook nooit geweest. Daarom moeten we sterk zijn en niet reageren op de berichten die op onze mobiele schermen verschijnen. Dat is gevaarlijk en vooral ongezond.
Dankzij deze artikelen kan ik over dit onderwerp schrijven en tegelijkertijd mijn hart luchten of mijn gevoelens verwoorden, en dat waardeer ik enorm. Ik hoef niet in een dagboek te schrijven, maar ik kan op mijn mobiel schrijven en het vervolgens aan jullie doorgeven, omdat ik weet dat het zin heeft en dat ten minste één zin jullie zal verwarmen of iets in jullie hartje zal brengen!
WEES ALSJEBLIEFT VOORZICHTIG MET WAT JE BEKIJKT EN WAT JE DEELT MET JE VRIENDEN OF NAASTEN.
